{"id":5833,"date":"2022-03-08T15:50:35","date_gmt":"2022-03-08T15:50:35","guid":{"rendered":"https:\/\/downlugo.org\/?p=5833"},"modified":"2022-03-11T13:15:38","modified_gmt":"2022-03-11T13:15:38","slug":"8-de-marzo-de-2022-vinte-e-cinco-anos-de-conquistas-e-reivindicacion","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/downlugo.org\/gl\/8-de-marzo-de-2022-vinte-e-cinco-anos-de-conquistas-e-reivindicacion\/","title":{"rendered":"8 de marzo de 2022: Vinte e cinco anos de conquistas e reivindicaci\u00f3n"},"content":{"rendered":"
\n
\n

Manifesto da Fundaci\u00f3n CERMI Mujeres polo D\u00eda Internacional da Muller<\/strong><\/p>\n

Hoxe, 8 de marzo, D\u00eda Internacional da Muller, as mulleres e nenas con discapacidade non podemos deixar pasar a oportunidade para denunciar un ano m\u00e1is a situaci\u00f3n de exclusi\u00f3n \u00e1s que nos vemos sometidas de maneira sistem\u00e1tica como cidad\u00e1s. A\u00ednda cando nos \u00faltimos anos se produciron importantes avances na conquista formal de dereitos e existe na sociedade en xeral unha maior toma de conciencia sobre a nosa realidade, con todo, queda moito cami\u00f1o por percorrer a\u00ednda.<\/p>\n

Non podemos esquecer que neste 2022 o movemento CERMI celebra o seu vinte e cinco aniversario, un cuarto de s\u00e9culo no que as mulleres con discapacidade organizadas alzamos a nosa voz para denunciar como seguiamos sendo esquecidas en Beijing 95, a pesar de que se falase de trasversalidade de x\u00e9nero e se reco\u00f1ecese, polo menos no papel, a diversidade das mulleres. Un cuarto de s\u00e9culo no que viu a luz o primeiro Manifesto de Mulleres e Nenas con Discapacidade de Europa, impulsado en 1997 polo Comit\u00e9 de Mulleres do Foro Europeo da Discapacidade, as\u00ed como a s\u00faa secuela, o segundo Manifesto en 2011, m\u00e1is maduro e reflexivo. Vinte e cinco anos no que o movemento social da discapacidade a nivel mundial alcanzou a conquista hist\u00f3rica de ver reco\u00f1ecidos os seus dereitos a trav\u00e9s dun tratado internacional no sistema de Naci\u00f3ns Unidas, unha conquista que se conseguiu grazas \u00e1s reivindicaci\u00f3ns dunha base social cr\u00edtica e activa, formada por mulleres e homes con discapacidade de todo o mundo.<\/p>\n

Todo isto sucedeu, ademais, nun per\u00edodo no que se produciu unha importante eclosi\u00f3n de organizaci\u00f3ns de mulleres con discapacidade que loitaban polos seus dereitos como mulleres, po\u00f1endo o acento nese artigo 6 da Convenci\u00f3n sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade que tanto custou introducir no texto definitivo, e ao mesmo tempo, tomando como referencia ineludible a Convenci\u00f3n sobre a Eliminaci\u00f3n de Todas as Formas de Discriminaci\u00f3n contra a Muller. Vinte e cinco anos nos que por vez primeira unha muller con discapacidade conseguiu chegar a formar parte do Comit\u00e9 CEDAW, enarborando o seu firme compromiso de non deixar atr\u00e1s a ningunha muller nin nena deste planeta.<\/p>\n

Tam\u00e9n foron anos nos que viamos como se aprobaban no noso pa\u00eds leis crave para o reco\u00f1ecemento dos dereitos das mulleres con discapacidade como a Lei 39\/2006, do 14 de decembro, de Promoci\u00f3n da Autonom\u00eda Persoal e Atenci\u00f3n \u00e1s persoas en situaci\u00f3n de dependencia, a Lei Org\u00e1nica 1\/2004, do 28 de decembro, de Medidas de Protecci\u00f3n Integral contra a Violencia de X\u00e9nero ou a Lei Org\u00e1nica 3\/2007, do 22 de marzo, para a igualdade efectiva de mulleres e homes, concretando as\u00ed en forma de dereitos as nosas reivindicaci\u00f3ns, a\u00ednda que con desigual\u00a0\u00e9xito na s\u00faa aplicaci\u00f3n.<\/p>\n

Continuamos o cami\u00f1o ata que en datas ben recentes concret\u00e1ronse outros avances cun evidente impacto nas mulleres do noso sector, tales como a adopci\u00f3n da Lei Org\u00e1nica 2\/2018, do 5 de decembro, que modificou o R\u00e9xime Electoral Xeneral para garantir o dereito de sufraxio de todas as persoas con discapacidade, a Lei Org\u00e1nica 2\/2020, do 16 de decembro, de modificaci\u00f3n do C\u00f3digo penal para a erradicaci\u00f3n da esterilizaci\u00f3n forzada ou non consentida de persoas con discapacidade incapacitadas xudicialmente, as\u00ed como a Lei 8\/2021, do 2 de xu\u00f1o, pola que se reforma a lexislaci\u00f3n civil e procesual para o apoio \u00e1s persoas con discapacidade no exercicio da s\u00faa capacidade xur\u00eddica.<\/p>\n

Pero, reiteramos, queda a\u00ednda moito cami\u00f1o por percorrer. E \u00e9 que conv\u00e9n ter presente que, segundo datos do XII Informe Anual do Observatorio Estatal de Violencia sobre a Muller 2018 publicado recentemente polo Ministerio de Igualdade, o 20% das mulleres que foron asasinadas polas s\u00faas parellas e\/ou ex parellas no noso pa\u00eds durante ese ano ti\u00f1an alg\u00fan tipo de discapacidade.<\/p>\n

Esta realidade tan preocupante choca de fronte coa inexistencia dunha pol\u00edtica p\u00fablica en materia de violencia contra as mulleres que tome seriamente en consideraci\u00f3n a nosa situaci\u00f3n espec\u00edfica. Nin os recursos nin os servizos de atenci\u00f3n neste \u00e1mbito son plenamente accesibles nin inclusivos. Tampouco as e os profesionais especializados contan cunha formaci\u00f3n id\u00f3nea para dar resposta a esta realidade nin se estableceron protocolos de actuaci\u00f3n adecuados que permitan unha abordaxe integral. A isto hai que engadir os innumerables obst\u00e1culos que temos que salvar \u00e1 hora de denunciar a violencia da que somos obxecto, as\u00ed como a falta de credibilidade que como denunciantes e testemu\u00f1as temos, sen esquecer as barreiras de todo tipo que nos impiden acceder \u00e1 xustiza en igualdade de condici\u00f3ns.<\/p>\n

Non esquecemos tampouco que na \u00faltima d\u00e9cada m\u00e1is de 1.000 persoas, sobre todo mulleres con discapacidade, foron esterilizadas contra a s\u00faa vontade en Espa\u00f1a ao amparo de art. 156.2 do C\u00f3digo penal, xa derrogado. E a\u00ednda que esta pr\u00e1ctica nociva, inhumana e degradante foi desterrada do noso ordenamento xur\u00eddico, con todo, inqui\u00e9tanos enormemente que poida seguir perpetr\u00e1ndose contra o corpo das nosas mulleres por outras v\u00edas, a\u00ednda m\u00e1is ocultas e invisibles e, polo tanto, m\u00e1is dif\u00edciles de controlar. Tam\u00e9n nos preocupan as secuelas de toda \u00edndole que estas esterilizaci\u00f3ns forzadas puideran producir na vida das mulleres con discapacidade. E \u00e9 que os nosos dereitos sexuais e reprodutivos contin\u00faan sendo un terreo vedado onde se aplican f\u00e9rreos controis sobre o pracer dos nosos corpos e sobre a nosa fertilidade, anul\u00e1ndonos como mulleres.<\/p>\n

A estas formas de violencia hai que sumar a sistem\u00e1tica violencia econ\u00f3mica \u00e1 que nos vemos sometidas como traballadoras en precario, cunha taxa de actividade que rolda o 34%, \u00e9 dicir, 42 puntos porcentuais menos que a poboaci\u00f3n sen discapacidade e cun salario bruto anual 5.500 euros inferior que ao dunha persoa sen discapacidade. A nosa taxa de paro \u00e9 do 22,4%, ou o que \u00e9 o mesmo, sete puntos superior \u00e1 da poboaci\u00f3n sen discapacidade. Esta situaci\u00f3n ab\u00f3canos directamente \u00e1 pobreza e \u00e1 exclusi\u00f3n social sen paliativos e invisibiliza, \u00e1 s\u00faa vez, a inxente tarefa que n\u00f3s tam\u00e9n realizamos no \u00e1mbito do reprodutivo, nesa esfera non monetizada na que non somos meras receptoras de coidados, sen\u00f3n que tam\u00e9n os provemos.<\/p>\n

Isto \u00e9 s\u00f3 unha mostra de que, a\u00ednda que nestes vinte e cinco anos de mobilizaci\u00f3n social avanzamos moito na conquista de dereitos e que estes cambios normativos foron tam\u00e9n da man dunha profunda transformaci\u00f3n da sociedade espa\u00f1ola, con todo, o d\u00eda a d\u00eda mostra que a nosa cidadan\u00eda segue sendo subalterna, polo que nun d\u00eda como hoxe, unha vez m\u00e1is,<\/p>\n

ESIXIMOS<\/strong><\/p>\n